Λόγω των ημερών και των συνεχόμενων απεργιών η καθημερινότητα μας έχει γίνει ένα μεγάλο μποτιλιάρισμα!!! Πολλές φορές αυτό είναι καλό γιατί μας δίνει χρόνο να σκεφτούμε μιας και δεν έχουμε να κάνουμε και τίποτα άλλο στην πηγμένη Κηφισίας...αυτό και ψιλή κουβέντα με τον ταλαίπωρο διπλανό οδηγό που είναι στην ίδια μοίρα με εμάς....
Ε λοιπόν σήμερα εκεί που οδηγούσα μου ήρθαν στο μυαλό οι υπέροχοι στίχοι του Καβάφη απο το γνωστό ποίημα...και σκέφτηκα πως θα το έγραφε σήμερα αν ζούσε μία από αυτές τις υπέροχες μέρες...
Ελπίζω να μου συγχωρήσετε το θράσος...αλλά εγώ μάλλον κάπως έτσι θα το έγραφα....
Ελπίζω να περάσατε όμορφα αυτές τις μέρες...παρόλο το κλίμα της κατήφιας φέτος πιστεύω οτι οι αγκαλιές και τα φιλιά ήταν πιο αληθινά απο ποτέ!!! Είπα να μην βάλω τα κλασσικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια αλλά ένα τραγούδι που εμένα με γεμίζει ελπίδα!!!!
Δυο άγνωστες σονάτες για βιολί του Αντόνιο Βιβάλντι ανακαλύφθηκαν έπειτα από 270 χρόνια, όταν η συλλογή από χειρόγραφα στην οποία ανήκαν, έγινε δωρεά στο Μουσείο του Φάουντλινγκ στο Λονδίνο.
Η ανθολογία των χειρογράφων αποτελείται από 180 σελίδες, δημιουργήθηκε μεταξύ του 1715 και του 1725 και περιλαμβάνει εκτός από τις σονάτες του Βιβάλντι και έργα του Χάιντελ, Κορέλι και Πάρσελ. Η ανθολογία ανήκε στον επιχειρηματία Τζεραλντ Κοουκ, ο οποίος την κληροδότησε στο Μουσείο το 2008.
Από τις σχετικά απλές τεχνικές απαιτήσεις είναι προφανές ότι αποτελούν συνθέσεις για ερασιτέχνες μουσικούς. Ο ιταλός συνθέτης ευρύτερα γνωστός για τις Τέσσερις Εποχές υπήρξε πολυγραφότατος, έχει συνθέσει περίπου 50 όπερες, περισσότερα από 500 κονσέρτα και γύρω στις 90 σονάτες.
Την Κυριακή σε ειδική συναυλία θα παιχτεί η μία σονάτα από τις δύο, στο Πανεπιστήμιο Χόουπ του Λίβερπουλ και θα είναι πιθανότατα η πρώτη εκτέλεση της στη σύγχρονη εποχή
Μέχρι την πρώτη εκτέλεση των έργων αυτών ας ακούσουμε κάτι γνώριμο...Τέσσερις Εποχές
Η Αθήνα είναι η πόλη μου. Την αγαπώ, εδώ έχω μεγαλώσει και δεν θα την άλλαζα εύκολα. Πολλές φορές όμως η καθημερινότητα σ' αυτή την πόλη είναι απίστευτη...Είναι μέρες που νομίζω ότι η Αθήνα είναι ένα αδηφάγο τέρας που μ' έχει βάλει στο μάτι....Ο τρόπος μου λοιπόν στο να αντιδράσω σε όλο αυτό είναι η τέχνη του δρόμου... Δύο στίχοι που σου έρχονται στο μυαλό... μια είκονα που τραβάς στο ξαφνικό.... η μουσική στο δρόμο... εκεί που περπατάς και ακούς κάποιον πλανόδιο μουσικό...Για αυτό μην σας παραξενέψει αν ξαναδείτε αυτό τον τίτλο....σημαίνει οτί κάτι συνέβει σε αυτή την πόλη...
